W mieszkaniu pachnie stęchlizną, ale nie widać pleśni. Tu może kryć się źródło zapachu

Źródło stęchłego zapachuŹródło stęchłego zapachu może kryć się tam, gdzie podczas zwykłego sprzątania rzadko zaglądasz.
Źródło zdjęć: © Licencjodawca

Wchodzisz do pokoju i czujesz stęchliznę, ale na ścianach nie ma ani jednej czarnej plamy. To jeszcze nie znaczy, że problemu nie ma.

Wilgoć może utrzymywać się za dużą szafą, pod wykładziną, przy rurach albo pod tapetą. Jesienią warto zajrzeć szczególnie w miejsca, których podczas zwykłego sprzątania prawie nigdy nie oglądamy.

Zapach stęchlizny

Charakterystyczny zapach stęchlizny często kojarzymy z widoczną pleśnią w narożniku albo wokół okna. Tymczasem rozwój grzybów może rozpocząć się w miejscu całkowicie zasłoniętym. Dlatego samo obejrzenie sufitu i ścian niewiele mówi, zwłaszcza jeśli w mieszkaniu wcześniej doszło do zalania, przeciekało okno, pojawił się problem z instalacją albo któreś pomieszczenie jest wyraźnie chłodniejsze od pozostałych.

Nie każdy stęchły zapach oznacza przy tym pleśń. Podobnie mogą pachnieć długo wilgotne tkaniny, stary dywan, tapicerowane meble, książki czy kartony przechowywane w wilgotnym miejscu. Jeśli jednak zapach wraca mimo wietrzenia i sprzątania, warto poszukać jego źródła zamiast maskować go odświeżaczem powietrza.

Podobnie jest z podłogą. Wykładzina może być sucha w dotyku, podczas gdy jej spód lub znajdujący się pod nią podkład nadal pozostaje wilgotny. Ma to znaczenie zwłaszcza po wcześniejszym zalaniu. Mokre materiały powinny zostać dokładnie osuszone możliwie szybko, najlepiej w ciągu 24–48 godzin. Jeśli stęchliznę najmocniej czuć nisko nad podłogą, dobrze obejrzeć miejsca przy ścianach, pod dużymi meblami, przy drzwiach balkonowych oraz tam, gdzie wcześniej wylała się woda.

Problem może kryć się pod zlewem albo po drugiej stronie ściany

Nie każda nieszczelność kończy się kałużą na podłodze. Niewielki przeciek pod zlewem, przy pralce lub zmywarce może przez długi czas zwilżać płytę meblową albo fragment ściany. Dobrym sygnałem ostrzegawczym jest napęczniałe dno szafki, odchodząca okleina, brunatny ślad wokół rury albo materiał, który stał się miękki.

W kuchni i łazience warto więc wyjąć rzeczy z szafek i dokładnie obejrzeć ich dno oraz tylną część. Sprawdzenia wymagają również syfony, wężyki, miejsca przejścia rur przez ściany i podłogi oraz przestrzeń za pralką czy zmywarką. Na chłodnych rurach może też dochodzić do kondensacji pary wodnej. Jeśli znajdujący się obok materiał jest przez długi czas wilgotny, powstają warunki sprzyjające rozwojowi pleśni.

Trudniejsza sytuacja pojawia się wtedy, gdy źródło znajduje się wewnątrz zabudowy. Wilgoć i pleśń mogą rozwijać się po niewidocznej stronie płyty gipsowo-kartonowej, pod tapetą, pod panelem ściennym albo wokół ukrytej instalacji. Od strony pokoju przez pewien czas nie musi być widać charakterystycznego nalotu. Wcześniej mogą pojawić się pęcherze pod farbą, falowanie tapety, jej odklejające się brzegi albo niewielkie przebarwienie.

Nie warto jednak od razu zrywać tapety ani demontować fragmentów zabudowy tylko po to, żeby sprawdzić, co znajduje się pod spodem. Jeżeli rzeczywiście rozwinęła się tam pleśń, naruszenie materiału może spowodować jej rozprzestrzenienie. Najpierw warto ustalić, skąd w tym miejscu bierze się wilgoć.

Cenną wskazówką może być również moment, w którym zapach staje się silniejszy. Jeśli wyraźnie nasila się po intensywnych opadach, warto przyjrzeć się oknom, ścianom zewnętrznym i sufitowi. Nie jest to dowód na konkretną nieszczelność, ale pomaga zawęzić poszukiwania. Z kolei stęchlizna nasilająca się po kąpieli kieruje uwagę na łazienkę, wentylację i miejsca, które długo pozostają mokre.

Jesienią przyjrzyj się również oknom

Woda skraplająca się rano na szybie jest łatwa do zauważenia, ale problem nie zawsze kończy się na szkle. Wilgoć może trafiać na ramę, parapet i ścianę wokół okna. Jeżeli dzieje się to regularnie, warto obejrzeć dolną część ramy, narożniki wnęki okiennej, połączenie okna ze ścianą i fragment znajdujący się pod parapetem.

Duża ilość pary wodnej powstaje w mieszkaniu każdego dnia. Gotowanie, kąpiel, suszenie prania, a nawet obecność domowników zwiększają ilość wilgoci w powietrzu. Gdy trafia ona na odpowiednio chłodną powierzchnię, może się skroplić. Dlatego jesienią problem często ujawnia się w miejscach, które latem pozostawały suche.

Higrometr może pomóc zorientować się, co dzieje się w mieszkaniu, ale pojedynczy pomiar nie daje pełnego obrazu. Wilgotność zmienia się w ciągu dnia i zależy również od miejsca, w którym stoi urządzenie. Wynik uzyskany tuż przy grzejniku, oknie, suszącym się praniu czy drzwiach łazienki może różnić się od tego w innej części pokoju. Więcej mówi obserwowanie zmian przez kilka dni oraz porównanie poszczególnych pomieszczeń.

Jeżeli problem stale dotyczy tylko jednego pokoju albo jednej ściany, warto zainteresować się właśnie tym miejscem. Przyczyną nie musi być po prostu "za duża wilgotność w domu". Znaczenie może mieć temperatura powierzchni, izolacja, wentylacja, nieszczelność albo wcześniejsze zawilgocenie.

Zamalowanie plamy nie rozwiąże problemu

Gdy pleśń w końcu staje się widoczna, najłatwiej skupić się na samym nalocie. To jednak skutek, a nie źródło problemu. Jeśli ściana, płyta czy wykładzina nadal pozostaje wilgotna, samo umycie albo zamalowanie powierzchni może dać jedynie krótkotrwały efekt.

Najpierw trzeba znaleźć przyczynę zawilgocenia i ją usunąć, później dokładnie osuszyć miejsce, a dopiero następnie zająć się zanieczyszczonym materiałem. Ma to znaczenie także dlatego, że nie każdą rzecz można skutecznie oczyścić. Z gładkich, twardych powierzchni nalot jest łatwiejszy do usunięcia, natomiast mocno zagrzybione materiały porowate mogą wymagać wymiany.

Nie zawsze potrzebny jest też domowy test na pleśń. Jeśli nalot jest widoczny, potwierdzenie, że mamy do czynienia z pleśnią, nie odpowiada na najważniejsze pytanie: dlaczego to miejsce jest wilgotne? Przy podejrzeniu problemu ukrytego w ścianie czy pod podłogą bardziej użyteczna może być ocena zawilgocenia materiału i znalezienie źródła wody.

To właśnie woda jest wspólnym mianownikiem całego problemu. WHO od lat zwraca uwagę na związek wilgotnych i zagrzybionych budynków z większą częstością części objawów ze strony układu oddechowego, alergii i astmy. Najważniejsze jest więc niedopuszczanie do trwałego zawilgocenia pomieszczeń i materiałów budowlanych.

Jeśli zatem w mieszkaniu zaczyna pachnieć stęchlizną, mimo że ściany wyglądają na czyste, nie skupiaj się wyłącznie na szukaniu czarnych plam. Sprawdź przede wszystkim miejsca, które mogą długo pozostawać wilgotne. Odsuń szafę, obejrzyj listwy i podłogę, zajrzyj pod zlew i sprawdź okolice rur. Źródło stęchłego zapachu może kryć się tam, gdzie podczas zwykłego sprzątania rzadko zaglądasz.

Wybrane dla Ciebie